بىطرف و پوسيده ، بلكه مردگان موذى و مضرّ كه بوى عفونى لاشهء پليد آنان به جهت مردن ، عقل و وجدان در درونشان ، مشام انسان‌هاى گلشن جو را مىآزارد . وقتى كه خرد و وجدان در درون يك انسان نابود شد ، عاملى براى تشخيص حق و باطل و هدايت و ضلالت در وجود او نيست كه بتواند با بينايى و روشن‌بينى در اين دنيا حركت كند ، از اينجاست كه بايد گفت : نمايش حيات ، يا حيات نمايشى غير از حيات حقيقى است ؛ زيرا ركن اساسى حيات حقيقى يا حيات معقول ، خرد و وجدان آدمى است و با رفتن آن دو حيات حقيقى و حيات معقول وجود ندارد « 1 » . دائم در حال دعا باشيد كه خداوند عزيز ما را يك آن به خود وامگذارد و دست گدايى و نيازمندى ما را از دامن رحمت و لطفش جدا نكند كه اگر به اين بلا دچار شويم ، مخرّب وجود و شخصيّت الهى خود گشته و سدّ راه عباد خدا خواهيم شد و اين همه محصول تلخ غرور و عجب و خودبينى است ، اگر دائم در حال خدابينى و خداگويى باشيم از شرّ اين صفت شيطانى در امان خواهيم بود . غرور ، حجابى بين انسان و حقايق امام صادق عليه السلام دنباله روايت غرور را اين چنين دنبال مىكند : چه بسا كه از نفس خود مذمّت كنى ، ولى در حقيقت قصد تو از اين مذمّت مدح و تعريف خود باشد و اين نيز از نتايج غرور است . بدون شك از كدورت‌هاى غرور و فريب شيطان و آرزوهاى غلط نفس نجات نخواهى يافت ، مگر با انابه صادقانه و رجوع و بازگشت به حضرت احديّت و زارى

--> ( 1 ) - ترجمه و تفسير نهج البلاغة : 14 / 114 .